🛕 किन्नौर कैलास यात्रा २०२६

महादेवाची भेट… पण त्याआधी घेतलेली खरी परीक्षा!

✍️ मूळ अनुभव व लेखन: माधवी भोसले
माधवी भोसले – Facebook

Edited & formatted for publication:
Pravin Pawde

भारतातील सर्वात अवघड समजल्या जाणाऱ्या यात्रांपैकी एक म्हणजे किन्नौर कैलास यात्रा.

प्रवास सुरू होण्याआधीच आयुष्याचे बारा वाजले होते! 😅

मनात भीती आणि दहशत एवढी भरली होती की जवळच्या लोकांना आधीच सांगून ठेवले होते—

“बरं-वाईट काही झालं तर निदान चांगले फोटो लावा status ला!” 😉

मागच्या वर्षी मणिमहेश यात्रा करून आले होते. सोबतच्या मित्राची, म्हणजे आमच्या दीपक दादाची, तेव्हापासूनच काहीतरी वेगळीच हालचाल जाणवत होती. 🤔

मनात कुठेतरी वाटत होतं—

“दाल में कुछ काला है!”

जणू महादेव कानात सांगून गेले होते—

“माधवी, पुढच्या वर्षी खंबीर हो… बहुतेक नियोजन तुझ्याच वाट्याला आहे!” 😂

आणि खरंच…

माझ्यासोबत गेम झाला होता! 😭

तयारी सुरू झाली… पण सराव कुठे झाला?

किन्नौर कैलासला जायचं हे ठरलं होतंच. त्यामुळे प्रवासाची पूर्वतयारी सुरू केली.

ट्रेक बंधू शिरसागर दादांनी मदत केली. दीपक दादाला पहिली खबर दिली की, “मी किन्नौर कैलासला जात आहे.”

त्यासाठी जाहिरात केली, सदस्य जमा केले.

पुण्यातून १२ जण, मुंबईतून सिद्धेश दादाचा फोन आणि हळूहळू सदस्यसंख्या वाढत गेली.

पण सरावाच्या नावाने?

शिमगाच होता! 😱

मे आणि जूनमध्ये दीड महिना ग्वाल्हेरला जाऊन बसले होते. तेवढ्यात MBA परीक्षांच्या तारखा मध्येच डोकावल्या.

काय करणार?

सरळ पुणे गाठलं.

परीक्षा सुरू असतानाही मनात एकच विचार—

“किन्नौर दर्शन करून जिवंत घरी येईन का?”

कारण खरं सांगायचं तर सराव काहीच झाला नव्हता.

पण तेवढ्यात महादेव आणि गुरुदेव दत्तांची आठवण झाली. दिघी डोंगरावर सराव सुरू केला आणि काही दिवस दत्तडोंगर चढायला सुरुवात केली.

आणि नंतर लक्षात आलं—

दत्तगुरूंनी माझ्याकडून १० हजार पायऱ्यांचा सराव करून घेतला होता! 🙏

🚨 यात्रा बंद झाल्याची बातमी!

१६ जुलैची तारीख जवळ येत होती आणि तेवढ्यात मोठा धक्का बसला.

यात्राच बंद करण्यात आली!

बातम्या, Instagram, Facebook…

सगळीकडे एकच बातमी—

“किन्नौर कैलास यात्रा बंद!”

मनात आलं—

“देवा, हे काय संकट?” 🤦🏻‍♀️

पण आशेचा एक किरण होता—थांगलिंग गावातील ठाकूर भाई.

पूर्ण थांगलिंग गावात त्यांची मोठी ओळख. त्यांनी विश्वासाने सांगितलं—

“तू ये ग निवांत. मी आहे ना, काही काळजी करू नकोस.”

सिद्धेश दादाही म्हणाले—

“जे होईल ते बघू, आधी घर सोडू.”

शेवटी विश्वास ठेवला…

आणि घर सोडलं. 🏃🏻‍♀️

🏔️ महादेवाची भेट वाटते तेवढी सोपी नसते…

महादेवाला भेटायचं म्हटलं की परीक्षा असतेच.

आमच्याही पुढे एकामागून एक संकटं येत राहिली.

पहिलं संकट

आमच्यातल्या एका दादांनी पोवारीतून जाण्याचा हट्ट केला.

पण मी मात्र ठाम होते—

जायचं तर थांगलिंगमधूनच!

थोडे मतभेद झाले, पण शेवटी सगळं ठीक झालं.

दुसरं संकट

थांगलिंगपासून गणेशपार्कला जायला सुरुवात करायची होती.

पण माझ्या ओळखीने आलेले प्रविण दादा अजून थांगलिंगमध्ये पोहोचलेच नव्हते.

त्यांना सोडून प्रवास कसा सुरू करणार?

शेवटी इतर सदस्यांना पुढे जाण्याची विनंती केली आणि मी प्रविण दादांना शोधायला गेले.

पुढे गेले, परत आले…

आणि पाच मिनिटांत प्रविण दादा दिसलेच!

“लवकर तयार होऊन निघा. मी पुढे वाटेतच असेन,” असं सांगून पुढे निघाले.

🌲 थांगलिंग ते गणेशपार्क

थांगलिंग ते गणेशपार्क साधारण ८ किमीचा प्रवास.

सोबत दिलबहादुर नावाचा पोर्टर होता.

पावसाची आणि कडक उन्हाची मेहरबानी एकाच वेळी सुरू होती.

वाटेत मोठमोठी झाडं शीतल सावली देत होती. आणि विशेष म्हणजे सुरुवातीलाच सफरचंदाच्या बागांनी जणू हसत-खेळत प्रवास सुखाचा होऊ दे म्हणून शुभेच्छाच दिल्या.

एक छोटासा लाकडी पूल ओलांडला आणि पुन्हा चढाई सुरू झाली.

आजूबाजूला लहान-मोठ्यांचा गोतावळा. गप्पा, मस्ती आणि हशा करत मॅगी पॉईंट गाठला.

पुढे जसजसं गणेशपार्क जवळ येत होतं, तसतसं थकवाही वाढत होता.

पण मागे वळून पाहिलं की डोंगरांच्या कुशीतलं सुंदर रिकांगपिओ गाव दिसत होतं.

गावाच्या मधून वाहणारा सुंदर नदीचा प्रवाह…

खरंच, निसर्गाच्या प्रेमात माणूस किती वेळा पडावं?

तेवढाच डोळ्यांना निसर्गाचा आधार घेत गणेशपार्क गाठलं.

कडकडून भूक लागली होती.

गरमागरम खिचडीचा आनंद घेतला.

झोपण्याचा प्रयत्न केला…

पण महादेवाच्या भेटीची उत्सुकता झोपू देईल तर ना!

🌌 गणेशपार्क ते गणेशगुफा — काळोखातील प्रवास

शेवटी ती वेळ आली.

रात्री १०:३० वाजता गणेशपार्कहून पुढचा प्रवास सुरू झाला.

गणेशगुफा साधारण ४ किमीवर होती.

पण हा प्रवास काही साधा नव्हता.

गडद काळोख.

थंडगार वारा.

आणि रस्ता शोधत एकामागोमाग एक पुढे जाणारी माणसांची रांग.

बाप्पाच्या छोट्या मंदिरात नमस्कार केला आणि प्रवास सुखाचा होऊ दे अशी विनंती केली.

दिलबहादुरने हात पुढे केला.

मी म्हटलं—

“नाही रे बाबा… आजपर्यंत कोणाचा हात धरला नाही, तुझा कसा धरू?”

त्याने डोक्याला हात लावत म्हटलं—

“थोडी दूर तक मेरी बात सुनो, फिर आराम से चलो.”

आणि भटकंतीच्या सात वर्षांत पहिल्यांदा कोणाचा हात धरून प्रवास केला.

दिलबहादुर मला खूप पटापट पुढे घेऊन जात होता.

पण पुढे आली खरी परीक्षा.

गणेशपार्क आणि गणेशगुफेच्या मध्ये एक मोठा नाला आला.

आपल्या भाषेत सांगायचं तर धबधबाच.

त्याठिकाणी बर्फाची जाड लादी तयार झाली होती.

जागा अशी होती की कधी कुठून मोठा दगड अंगावर येईल याचा काही नेम नव्हता.

दिलबहादुर एका दगडावरून पलीकडे गेला.

मीही मागे एका दगडावर पाय ठेवणार तेवढ्यात त्याचं लक्ष गेलं.

त्याने मला सावध केलं.

तो दगड नव्हता… ती बर्फाची लादी होती!

माझ्या मागे दोन मुलं पुढे आली आणि अचानक कोणीतरी खाली पडल्याचा मोठा आवाज झाला.

अंधारात काहीच दिसत नव्हतं.

कोणीतरी घाबरून ओरडलं—

“महादेव, जो भी है बचालो!”

ज्या बर्फाच्या लादीवर मी पाय ठेवणार होते, त्यावर दुसऱ्या व्यक्तीने पाय ठेवला होता आणि तो थेट खाली घसरला होता.

कसाबसा तो वर आला.

आणि काही वेळाने काळोखातून आवाज आला—

“माधवीताई, आलात का?”

मी हो म्हणाले.

आवाज प्रविण दादांचा होता.

“मी पडलो पाण्यात.”

क्षणभर माझ्या अंगावर काटाच आला.

म्हणजे काही वेळापूर्वी खाली पडलेली व्यक्ती प्रविण दादा होते!

त्यांना खूप मार लागला होता.

कसंतरी त्यांना गणेशगुफेत घेऊन गेलो.

दिलबहादुरने त्यांना कपडे बदलायला मदत केली.

त्या क्षणी एकच विचार मनात आला—

जर तिथे मी पडले असते तर?

पण बहुधा महादेवांनी माझ्यासाठी दिलबहादुरला त्या क्षणी सावध राहायला पाठवलं होतं.

🌄 पहाटे ५ वाजता… पार्वतीकुंड आणि महादेव

गडद काळोखातील प्रवास खूपच दमवणारा होता.

शेवटी एका मोठ्या दगडाखाली तासभराची झोप घेतली.

पहाटेचे ५ वाजले आणि आम्ही पार्वतीकुंडाच्या आसपास पोहोचलो.

थोडी पहाटेची पेटपूजा केली.

आजूबाजूचे भलेमोठे डोंगर हळूहळू काळोखातून उजेडात दिसू लागले.

आणि तेवढ्यात…

धुक्यांची चादर बाजूला झाली.

ब्रह्ममुहूर्तावर महादेव दिसले!

आहाहा…

तो प्रसंग शब्दात सांगता येणार नाही.

हात आपोआप जोडले गेले.

मनात एकच प्रार्थना—

“महादेवा, तुझ्या दर्शनाला आलेले माझे सर्व सदस्य मला एकत्र दिसू दे. मुंबई-पुण्यातून आलेल्या माझ्या ट्रेक मित्रमंडळींना सुखरूप दर्शन दे.”

आणि मनापासून निघालं—

हर हर महादेव! 🙏

🪨 दगडांचे मोठमोठे बाप!

पुढे भलेमोठे दगड.

त्यावर चढणं-उतरणं म्हणजे महाभयानक काम.

कुठे पाय पोहोचत नव्हता, तर कुठे हात.

दिलबहादुर मात्र माझी छान काळजी घेत प्रत्येक मोठा दगड पार करून देत होता.

हे नुसते दगड नव्हते…

दगडांचे मोठमोठे बाप होते! 😂

हात-पायांनी जवळजवळ हार मानली होती.

रस्त्यात दर्शन घेऊन खाली येणारे दोन-तीन लोक भेटले.

ते म्हणाले—

“जवळच आहेत महादेव, थोडंच राहिलंय!”

त्यावर मोठा श्वास घेत मी म्हटलं—

“जरा हाताला धरून खाली तरी घेऊन यायचं महादेवांना!”

दिलबहादुर म्हणाला—

“येतच होतो घेऊन… पण तुम्ही येणार म्हणून अजून पुढे जाऊन बसलेत महादेव!” 😂

❤️ आणि अचानक… समोर महादेव!

दगडांवर दगड चढत, मागे करत कसेबसे वर पोहोचलो.

गप्पा मारत एका मोठ्या दगडाला वळसा घालून पुढे जाणार…

तेवढ्यात…

महादेवांचं विशाल रूप नजरेसमोर आलं.

हसत-खेळत चाललेला चेहरा अचानक बदलला.

आणि डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.

रडणं काही थांबत नव्हतं.

आजूबाजूचे लोक माझ्याकडे बघत होते.

पण मला काहीच फरक पडत नव्हता.

ह्याच क्षणासाठी केला होता हा सगळा अट्टहास.

समोर फक्त महादेवांचं रूप होतं.

काहीच सुचत नव्हतं.

दोन तास फक्त त्यांच्याकडे बघत बसले.

खरं सांगू?

तो क्षण जराही आठवला तरी आजही रडायला येतं.

दिलबहादुर सावध करत होता—

“महादेवाचं दर्शन लवकर घ्या, लगेच खाली निघायचं आहे.”

पण मी आयोजक होते.

ब्रह्ममुहूर्तावर महादेवांना एकच सांगून आले होते—

सगळ्यांचं एकत्र दर्शन होऊ दे.

आणि जेव्हा माझे सर्व सदस्य मला दिसले, तेव्हा महादेवांना नमस्कार करून निरोप घेतला.

🙏 महादेवांनी खरी परीक्षा घेतली ती…

या संपूर्ण प्रवासात महादेवांनी खरी परीक्षा घेतली ती प्रविण दादा आणि संदेश वायकर दादांची.

प्रविण दादा १० फूट ग्लेशियरमध्ये पडले, त्यांना भरपूर मार लागला होता.

तरीही ते दर्शनाला आले.

संदेश दादांचा तर थांगलिंग गावातच प्रवास सुरू होताना पाय मुरगळला होता.

तरीही ते दर्शनाला आले.

घरी गेल्यावर समजलं की ती साधी मुरगळलेली जखम नव्हती…

Multiple hairline fractures होते.

तरीही दर्शन पूर्ण झालं.

👩‍🦳 ६० वर्षांपुढची ती ताई…

या प्रवासात सुरतची एक ताई भेटली.

वय ६० पेक्षा जास्त.

त्या गणेशगुफेपर्यंत जाऊन पुन्हा माघारी आल्या होत्या.

त्या मला म्हणाल्या—

“मी घरी जाणार नाही, जोपर्यंत दर्शन होत नाही.”

मी त्यांना थोडं चिडवत म्हणाले—

“राग नका मानू, पण तुम्ही घरी जा. सराव करा आणि पुढच्या वर्षी या. तुमच्याने हे काही होत नाही.”

त्यावर ताई म्हणाल्या—

“मला डिवचू नकोस. मी तुला आत्ता करून दाखवेन!”

सगळं मस्करीत झालं.

पण त्या ताईंनी दुसऱ्या दिवशी पुन्हा किन्नौर कैलास चढायला सुरुवात केली.

आणि चौथ्या दिवशी दर्शन घेतलं!

सगळ्यात पहिला फोन मला—

“माधवी, तू मला pin मारलीस म्हणून मी आज दर्शन करू शकले. आता तू खरंच अभिषेक कर महादेवाला!”

त्या क्षणी मनात एकच विचार आला—

महादेवांची इच्छा असेल तर मार्ग नक्की तयार होतो.

🌿 या प्रवासाने मला काय शिकवलं?

सांगताना खरंच आनंद होतो…

ते तुमची परीक्षा घेतात.

तुम्ही फक्त एक पाऊल पुढे टाका.

सगळा मार्ग तेच मोकळा करतात.

घरी येताना आनंद खूप होता.

पण जसं घर जवळ येत होतं, तसं रडायला येत होतं.

कारण घरातून निघताना मनात एकच भीती होती—

“जिवंत येईन का?”

आई वाटच बघत होती.

घरातून निघताना तिला सांगितलं होतं—

“जिवंत येईन की नाही माहिती नाही.”

आणि ज्या क्षणी घरी आले…

आईला मिठी मारली.

दोघी खूप रडलो.

या प्रवासाने खूप काही शिकवलं.

आयुष्यात कोणी दगा केला तरी हार मानू नका.

नव्याने उभं रहा.

ज्याने तुम्हाला त्रास दिला त्याच्यावर चिडू नका.

शेवटी…

ज्याचे त्याचे कर्म.

🌸 कर्माचं फळ काय मिळालं?

माझे कर्म, माझे विचार आणि सोबत असलेल्या सर्व हितचिंतकांच्या शुभेच्छांमुळे मी हा प्रवास करू शकले.

आणि कर्माचं फळ म्हणून?

महादेवांनी आणि दत्तगुरूंनी भरभरून प्रेम दिलं. ❤️🙏

🎓 किन्नौरनंतर आयुष्याने दिलेली आणखी एक भेट

२९ जुलैला पुण्यात आले.

३० जुलैला सकाळी नवीन ऑफिस join केले.

Joining च्या पहिल्याच दिवशी माझ्या ट्रेक बंधू अजित भोसले यांनी video call केला आणि पुन्हा प्रत्यक्ष किन्नौर कैलासचं दर्शन घडवलं.

मी फक्त इशारा केला—

“माझा ऑफिसचा पहिला दिवस आहे… छान दर्शन घडवलेस!” 😄

आणि त्याच दिवशी संध्याकाळी माझा MBA पास झाल्याचा निकाल लागला.

फक्त आनंद…

आनंद आणि आनंद!

❤️ मैत्रीमध्ये मतभेद असले तरी…

माझ्या यशाचा आनंद दीपक दादाला कधीच नव्हता.

उलट त्याला राग आला होता की त्याने भटकंतीचं नियोजन केलं आणि मी तिथे गेले नाही—फक्त परीक्षा किंवा नोकरीच्या interview साठी cancel झालं.

कसं समजावून सांगणार?

शिक्षण आणि नोकरीची किंमत असते.

त्याशिवाय किन्नौर कैलास केला, त्याचं साधं कौतुकही नाही.

पण काहीही असो…

आमची मैत्री प्रामाणिक आहे.

कितीही मतभेद झाले तरी आम्ही छान मित्र आहोत.

उगाच गैरसमज नको. ❤️

🕉️ शेवटची एकच प्रार्थना…

महादेवाला आणि गुरुदत्तांना एकच विनंती—

अशीच साथ देत राहा आयुष्यात.

एखादी भटकंती बंद झाली तरी चालेल.

एखादा ट्रेक राहिला तरी चालेल.

पण…

अहंकाराची झापड कधीही डोळ्यांवर येऊ देऊ नका.

कारण आयुष्याच्या वाटेवर कधी कधी आपल्याला वाटतं की आपणच मार्ग तयार करतोय…

पण मागे वळून पाहिलं की लक्षात येतं—

कदाचित तो मार्ग आधीपासूनच महादेवांनी तयार केलेला असतो. 🙏🔱

हर हर महादेव! 🕉️

✍️ मूळ लेखिका

माधवी भोसले
किन्नौर कैलास यात्रेचा हा वैयक्तिक अनुभव आणि मूळ लेखन माधवी भोसले यांचे आहे.
माधवी भोसले यांचे Facebook Profile

🌐 Edited & Published by

Ghoomantra.in
TTMM Treks

संपादनाचा उद्देश मूळ अनुभव अधिक वाचनीय, सुसंगत आणि ब्लॉगसाठी योग्य स्वरूपात मांडणे हा आहे; मूळ लेखिकेचा अनुभव, आवाज आणि कथनशैली जपण्यात आली आहे.